перебурчати 1 значення
-1-
дієслово доконаного виду
[розм.]
Словник відмінків
| Інфінітив | перебурча́ти | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | перебурчі́мо, перебурчі́м | |
| 2 особа | перебурчи́ | перебурчі́ть |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | перебурчу́ | перебурчимо́, перебурчи́м |
| 2 особа | перебурчи́ш | перебурчите́ |
| 3 особа | перебурчи́ть | перебурча́ть |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | перебурча́в | перебурча́ли |
| жін.р. | перебурча́ла | |
| сер.р. | перебурча́ло | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| Безособова форма | ||
| Дієприслівник | ||
| перебурча́вши | ||