набундючити 1 значення
-1-
дієслово доконаного виду
Словник відмінків
| Інфінітив | набундю́чити | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | набундю́чмо | |
| 2 особа | набундю́ч | набундю́чте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | набундю́чу | набундю́чимо, набундю́чим |
| 2 особа | набундю́чиш | набундю́чите |
| 3 особа | набундю́чить | набундю́чать |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | набундю́чив | набундю́чили |
| жін.р. | набундю́чила | |
| сер.р. | набундю́чило | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| набундю́чений | ||
| Безособова форма | ||
| набундю́чено | ||
| Дієприслівник | ||
| набундю́чивши | ||