закарлючувати 1 значення
-1-
дієслово недоконаного виду
[розм.]
Словник відмінків
| Інфінітив | закарлю́чувати | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | закарлю́чуймо | |
| 2 особа | закарлю́чуй | закарлю́чуйте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | закарлю́чуватиму | закарлю́чуватимемо, закарлю́чуватимем |
| 2 особа | закарлю́чуватимеш | закарлю́чуватимете |
| 3 особа | закарлю́чуватиме | закарлю́чуватимуть |
| ТЕПЕРІШНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | закарлю́чую | закарлю́чуємо, закарлю́чуєм |
| 2 особа | закарлю́чуєш | закарлю́чуєте |
| 3 особа | закарлю́чує | закарлю́чують |
| Активний дієприкметник | ||
| Дієприслівник | ||
| закарлю́чуючи | ||
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол. р. | закарлю́чував | закарлю́чували |
| жін. р. | закарлю́чувала | |
| сер. р. | закарлю́чувало | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| закарлю́чуваний | ||
| Безособова форма | ||
| закарлю́чувано | ||
| Дієприслівник | ||
| закарлю́чувавши | ||