забаламучувати 1 значення
-1-
дієслово недоконаного виду
[розм.]
Словник відмінків
| Інфінітив | забаламу́чувати | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | забаламу́чуймо | |
| 2 особа | забаламу́чуй | забаламу́чуйте |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | забаламу́чуватиму | забаламу́чуватимемо, забаламу́чуватимем |
| 2 особа | забаламу́чуватимеш | забаламу́чуватимете |
| 3 особа | забаламу́чуватиме | забаламу́чуватимуть |
| ТЕПЕРІШНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | забаламу́чую | забаламу́чуємо, забаламу́чуєм |
| 2 особа | забаламу́чуєш | забаламу́чуєте |
| 3 особа | забаламу́чує | забаламу́чують |
| Активний дієприкметник | ||
| Дієприслівник | ||
| забаламу́чуючи | ||
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол. р. | забаламу́чував | забаламу́чували |
| жін. р. | забаламу́чувала | |
| сер. р. | забаламу́чувало | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| забаламу́чуваний | ||
| Безособова форма | ||
| забаламу́чувано | ||
| Дієприслівник | ||
| забаламу́чувавши | ||