добурити 1 значення
-1-
дієслово доконаного виду
Словник відмінків
| Інфінітив | добури́ти | |
| однина | множина | |
| Наказовий спосіб | ||
| 1 особа | добурі́мо, добурі́м | |
| 2 особа | добури́ | добурі́ть |
| МАЙБУТНІЙ ЧАС | ||
| 1 особа | добурю́ | добуримо́, добури́м |
| 2 особа | добури́ш | добурите́ |
| 3 особа | добури́ть | добуря́ть |
| МИНУЛИЙ ЧАС | ||
| чол.р. | добури́в | добури́ли |
| жін.р. | добури́ла | |
| сер.р. | добури́ло | |
| Активний дієприкметник | ||
| Пасивний дієприкметник | ||
| добу́рений | ||
| Безособова форма | ||
| добу́рено | ||
| Дієприслівник | ||
| добури́вши | ||